domingo, 13 de septiembre de 2009

La bretaña II

El miércoles nos fuimos hacia el sur.
Zel se quedó en Cancale, y allá nos fuimos hacia Vannes. Cuando empezamos a organizar este viaje, queríamos que Vannes fuese nuestro pueblo base, no conseguimos una casa que se acomodase a nuestras necesidades. Y qué bien fue. Aunque Vannes es un bonito pueblo amurallado, con el matrimonio Vannes expuesto en la esquina de un restaurante (muy recomendable precio-calidad y trato al público) creo que se llamaba Valencia, no tenía el “aquel” de Cancale.
De Vannes nos fuimos a Auray, donde nos acordamos de Madamme Claudina, aquí también intentamos alquilar la casa que Claudina ofertaba, pero tuvimos una sorpresa cuando nos envió el contrato del alquiler. En fin, Auray, también tiene murallas, un bonito puerto, muy recogidito y resguardado. Pero el calor era insoportable, después de repostar líquidos, y andar, un poco, muy poco, por el puerto, allí en la esquina “viva la vida” (O algo así, bautizada por canela) esperamos que C fuese a buscar el coche, con Antonio* (No puedo olvidarme de Antonio) ¿Qué sería de nosotras sin C? Ir a buscar el coche, con el calor que hacía, allá arriba de todo… Cuanto se lo agradezco.
De Auray, nos fuimos a Carnac. Sólo tengo dos palabras para describir ese lugar “im presionante” ¿Cómo podían en aquella época hacer semejantes alineamientos de piedras?¿Cómo lograron que perdurasen a través del tiempo? Sin duda aquella región tiene algo mágico, telúrico. Imagino que los bretones tienen una mentalidad bastante supersticiosa, y por eso no movieron aquellas piedras, por si acaso.
De Carnal, nos fuimos a Malestroit, de esos pueblos con carácter, que dicen los franceses, y puedo decir, que si tiene carácter este pueblo. Las casas están ornamentadas con figuras que representan ¿Qué representar…..? Hay que ir para verlo. Una nota negativa del pueblo, allí en la plaza mayor, hay un bar de pueblo, el garçon, muy malestroinse era. 1ª no quiso indicarme dónde estaba la toilet , menos mal que un buen vecino, me indicó donde estaba, el se fue a ver si realmente estábamos en la terraza, o solo quería usar el baño, por cierto, bastante cutre, como todos en Francia, bueno casi todos, no vamos a generalizar. 2º Para que me cobrase, después de un buen rato llamándole, sólo me quedó decirle”Garçon sivuplé” tuvo que salir fuera de los límites territoriales de la terraza, que ya nos íbamos. Eso si, mucho más barato que en cualquier otro sitio. Hasta creí que se había equivocado.
Mucho carácter entre pueblo y habitantes.
En el camino de regreso, ya en el de ida, vimos que toda la zona, digamos del medio hacia el sur, está totalmente dedicada a Arturo, Merlín y sus leyendas, con el bosque del amor de Merlín. Yo creía que estas leyendas estaban limitadas a Bretaña, pero a La Gran Bretaña, ya que en Salsbury, creo que fue, vi la auténtica mesa redonda de Arturo y compañía (O al menos eso me dijeron)
Y al llegar a nuestra querida Cancale, allí estaba la mesa puesta, con una rica tortilla y una buenísima ensalada, hecha por Zel
Que bueno es estar de vacaciones.
To be continued
Como Zel se quedó, no tengo afoticas





Estaba escuchando un cd, de esos que hace tiempo que no escuchaba, y encontré esta canción.
Podría describir muchas sensaciones, muchas emociones, muchos sabores, muchos olores, muchos recuerdos, muchas confidencias, mucha complicidad, muchas risas y llantos; y aun así, no existen palabras para explicar todo

viernes, 4 de septiembre de 2009

En la Bretaña francesa





Nuestro periplo por La Bretaña empezó en La Coruña.

Atravesamos Galicia, nuestra primera meta estaba en Valladolid, lo único que se me

ocurre de este primer trayecto es el calor que pasé, la pérdida del móvil de Zel, allá por las

Vegas del Valcárcel,

y poco más ¿Ya di

je que pasamos much

o calor?

En Valladolid nos

esperaba el tren que nos llevaría hasta Poitiers. Allí nos afinamos los 4, mejor dicho, los

5 hasta que Zel se fue para su compartimiento. Creí que ya no existían trenes de este tipo,

así… tan… tercermundistas. La última vez que pillé un tren de este tipo, tenía para mi sola el mismo espacio que había allí

para los 4.

A las 6 de la mañana estábamos

en Poitiers. Después de esperar un rato a que abriesen la oficina del alquiler del coche, tomarnos un desayuno, e ir entrando en

contacto con los precios franceses. Por fin, teníamos nuestro coche.

La siguiente etapa era Nantes.

Nantes es una bonita ciudad, muy dinámica y abierta. Por allí

estuvimos dando vueltas, el Passage Pommeraye, preciosas galerías comerciales, El

Castillo, el barrio que lo rodea, para comer. El calor continuaba, pero ya se llevaba de otra manera.

Esa noche dormimos en el Hotel Aparté, que si, un poco apartado estaba. Creí leer en

alguna parte que tenía aire acondicionado, pero cuando le pregunté al chico multiusos, no

había. Una de las habitaciones que nos dieron estaba sin preparar, la otra no le

funcionaba la cisterna, todo ello arreglado rápidamente por el multiusos. Menos el aire. El desayuno, en mi opinión no

estaba mal, sobre todo porque allí estaba chico multiusos, que hacía de recepcionista,

camarero de petit déjené, arreglador de cisternas, lástima de un gran abanico, entonces

sus multifunciones serían total. Muy guapo, por cierto

Y allá que nos dirigimos hacia

Cancale, en busca de Mesieur Chapin. Allá aparece él, cuarentón de buen ver, y dueño de la casa que alquilamos por

aquellos andurriales.

Al parecer y según una vecina estaba en el Tape-cule (

Imaginamos que estaba tomándose unas tapas)

Después de muchas preguntas

, todas ellas, atropelladas, y un mix-mix de spanglish al estilo galo, nos deja las llaves de la

casa, tomamos oficialmente posesión de ella. El colchón del cuarto de la lavadora, pasó a

formar parte del decorado del comedor, buen servicio hizo. Llenamos las alacenas con

nuestras provisiones, metimos las narices en cuanto rincón había en la casa. Sorteamos las camas, me tocó dormir sola. Je

je je . La casa era de tres plantas. En el bajo estaba la cocina y el salón comedor, en la

1º estaba el cuarto de las 3 marías, y en la buhardilla el nidito de amor de la parejita.

Una casa típica de pescadores, algo desconchada, algunos remiendos aquí y allá como si de una red de pesca se tratase,

pero eso si, muy acogedora.

Ese día, sábado, dimos una

pequeña gira por Cancale, para ir tomando contacto con el pueblo, en principio, no estaba mal.

Al día siguiente, domingo, empezamos con las excursiones. La primera sería.

Dinan, un pueblo interesante para callejearlo, entrar en sus tienditas ( a quien le guste),

descubrir sus rincones, que son muchos. Y hacer que el pueblo te descubra sus secretos.

Después de comer en Dinan, nos fuimos a Becherell, pueblo literato, ya que en la mayoría de

sus casa hay una librería, en algunas de ellas también se puede tomar un te o un refr

esco al precio de 3.50 €. En la que nos metimos nosotros, se notaba que la señora era

amante del coleccionismo, de toda clase de cosas.

Esa noche cenamos en Cancale, nuestra segunda y última

gallete, que para prueba ya llegaban con dos; aunque a alguna no le llegó con dos y

quiso probar otra, pero esta es otra historia.

El lunes teníamos muchas

cosas que ver. Empezamos por Saint Maló. Pero antes hicimos una paradita en un esteiro

(estuario), en cuya desembocadura había una bonita playa de arenas blancas. Esta ciudad no me gustó

mucho, demasiado turisticaza, mucho bareto para turistas, aunque a alguna le fascinaron

sus tiendas, al parecer de muy buenas para ir de compras. No hay que perderse las puestas de

sol, espectaculares, aunque como ya dije en otra ocasión hay que ir libre de espirito y

con las contras cer

radas.

Saint Briac pueblo playero, una

gran playa y todo el pueblo volcado sobre esa playa.

Cabo Frehel, aquí empiezan a

verse los acantilados de granito rosa, peculiar color del granito de esta zona. Debe ser una de las zonas “escarpadas” de La

Bretaña, y para eso no mucho. Me gustó este cabo, con ese color rosado, sus dos faros y el

inmenso océano, llano (imagino que no siempre estará tan plano) haciendo juego con

tierra adentro.

Y hoy es martes, por tanto esto es Saint Michael.


Saint Michael es una isla

rocosa, está unida a Francia por una carretera, aquí es la frontera entre Normandía y La

Bretaña

Encima de la roca construyeron una abadía, donde vivían tan

ricamente, y nunca mejor dicho, unos frailes benedictinos, antes fue lugar

de culto al sol por los galos. Pero ya se sabe lo que hicieron los cristianos con todos los lugares dedicados a otros

dioses durante su expansión.

Aparte de la complicación de hacer esa abadía encima de la

roca, lo que más me llamó la ateción de este lugar fueron dos cosas: La marabunta de gente

que había, casi no se podía caminar. Y otra que era la manera de bajar y subir la

marea en esa zona, Y en Galicia también hay grandes mareas, pero como aquellas, no. La roca se convierte en isla o en

península, ni siquiera eso, en promontorio terrestre, dependiendo si la marea está

alta o baja. Esperemos que arreglen pronto ese puente, que hace que los sedimentos se

queden parados, estropeando el habitat y el paisaje de la zona.

Después de la visita de abadía, salimos pitando de aquel gentío. Fuimos a comer a Aubergue de Mere Poulard

(madre que lo parió, diría yo), lo pongo, por si leéis esto, que no vayáis, mala cocina, trato

con los clientes pésimo, tardan una eternidad en servir, sirven 1º a los franceses, en fin las

tienen todas, pero cobrar cobran eh? Y ahí arnoia, pidió las andouilles esas, en una

gallete ¿Llorar o reír? He ahí el dilema. En fin, mejor es irse a Doll de Bretagne, donde había unos bonitos restaurantes y

está a un cuarto de hora aproximadamente de Saint Michael.

Es muy interesante visitar los menhires que hay por la zona.

Nos reímos un poco con unas señoras que estaban sentadas en un banquito contemplando el falo inhiesto que se erguía irreverente ante nosotros, algo por el estilo debimos de decir, que las señoras, francesas ellas entendieron perfectamente, y se partían de risa. Allí se puede una imaginar a Obelix llevando en sus espaldas semejante piedra.

Ya seguiré en otro momento.

domingo, 12 de julio de 2009

A miña Yaya

E digo eu que falar dunha aboa e non falar da outra, non queda ben ¿Verdad? Pois imos aló
Maceu alá polo 1911, era a 9º de 13 irmáns, entre os 13 había dous pares de xemelgos. Dos 13 irmans, houbo de todo un pouco, un emigrou a Arxentina, outro foi militar, outro foi empresario, algúns traballaban en Bazán, ¿e as mulleres? Case todas amas de casa, Unha foi mestra de barrio Ela foi das que quixo ser ama de casa, ben querer….querer, non sei eu.
Non, non vos estou a gastar unha broma. Ainda que a sua historia empeza coma a de Aurora, non é Aurora, e que eran irmáns. Parecíanse no físico, as duas eran baixiñas, así saiu a neta, un pouco mais alta que elas, pero por ahí por ahí, mais ou menos.
Pero, ímonos centrar en Pepita, que así se chamaba.
Pois ben, naceu en Guimil, unha pequena aldea tirando pola Ponte de Porco a dereita ou a esquerda, según por donde se vaia. Pero como os galegos non sabemos moi ben si imos o vimos, pois ahí queda a cousa. A aldea é de esas que ten 4 veciños, e creo que agora xa ten menos. Fun varias veces de cativa, Gustábame ir, sempre ibamos un lote de xente a pasalo día. Non sei moi ben por qué naceu aló. A miña familia non era daquelas terras.
O pouco de nacer, xa se viñeron para Ferrol, e aquí creceu e fíxose moza,
Aquí coñeceu o meu abó, que era asturiano e traballaba no FEVE ainda cando se estaba facendo. Casaronse e se foron polo mundo adiante. A sua primeira parada foi en Ourense onde naceron 3 dos seus 4 fillos. E seguiron tirando hacia o este.
A miña aboa Pepita, que eu sempre chamei yaya. Andaba metida en cousas de política, ela daba mitines, as escondidas claro, e dicia cousas como por exemplo “Os curas casados ou castrados” Coñeceu a Dolores Ibárruri (La pasionaria) Por todo isto e os seus mítines, o meu abó pagaba as consecuencias. O meu abó sempre foi o meu yayu, estivo varias veces no cárcere, e os seus cuñados, algúns deles militares de alto rango o sacaban de chirona, pero non era él o revolucionario, ainda que a miña yaya, tiraba moito del, era moita muller, para un corpo tan pequeno. Foron tirando tirando hacia o este. Ata que se toparon con o Meditarreneo. E alí preto do mar asentaron a sua vida. A miña yaya asentou a cabeza.;ou iso ou se quedaba sen marido, E alí naceu a sua 4º filla, a miña nai. Que paradoxica é a vida. Os fillos que naceron en Galicia se foron a Barcelona e a que naceu en Barcelona, veuse para Galicia. Os seus fillos maiores deronse de conta que non estaban bautizados ata que se quixeron casar. E non podían sen a fé de bautismo, os 3 se bautizaron sobre os 20 anos.
Eles viñan todolos vrans para Galicia, aló polo mes de maio, se viñan a pasar a calurosa estación catalana a Galicia e os fríos invernos galegos os pasaban no mais benigno catalán. Era entón cando iamos a Guimil, cando viñan os meus yayus de Barcelona.
Era toda unha festa. Iamos a buscalos a Infesta, a Betanzos. O meu yayu viña cargado cunhas cantas gaiolas de paxaros: Canarios, xilgueiros, uns co pico roxo, outros verdes, en fin, a miña casa convertiase nunca paxarería. Os cativos da zona viñan a ver os paxaros, e como eu chamaba yayu o meu yayu, eles tamén o chamaban así. Agora parece curioso, pero era tan normal en aqueles tempos que os demais nenos chamaran así o meu abó.
A miña yaya morreo un poco antes que a miña aboa Aurora, para min Aurora sempre foi Madriña, ainda que a miña madriña era a miña yaya. Pero como era a madriña do meu irmán e el a chamaba así, pois eu non ia ser menos. A sua morte foi en un ai, dixo “ai”, e morreu
A miña nai foi o enterro con 3 dous seus 13 irmans, ainda que daquela xa non quedaban tantos. E tiveron a mala sorte que aló polas castillas, un retén da Garda Civil, lles puxo o cepo e lles reventaron as 4 rodas do coche. Foi daquela cando escaparan uns etarras dunha carcere de non sei donde. E había controles por todas partes. Non pararon no control, e lles levantaron o cepo. Encañonados por 4 gardas civís, os madaron sair do coche. Cando o meu tío (tio-abó) lles ensinou o seu carnet militar, cadráronse todos, e no mesmo coche patrulla os levaron a cidade mais cercana a cambialas rodas do coche. En fin , ata no seu enterro tivo problemas cas autoridades
O meu yayu continuou vindo a pasar aquí os vrans. Durante uns 4 catro anos mais ou menos, e despois aló foi tamén.
Agora dos 13 irmáns so queda unha, unha das mais xóvenes,

domingo, 14 de junio de 2009

Unha mestra de barrio

Hoxe vou falar dunha mestra de barrio nos anos da posguerra civil española.
Naceu un 13 de xaneiro, alá polo 1913, era a 10º de 13 irmáns, entre os 13 había dous pares de xemelgos. Dos 13 irmans, houbo de todo un pouco, un emigrou a Arxentina, outro foi militar, outro foi empresario, algúns traballaban en Bazán, ¿e as mulleres? Case todas amas de casa, menos ela, que quixo estudar.
E así foi, cando tivo a idade, presentouse o exame de mestres e obtivo o titulo, iba unha vez a semana a Coruña a prepararse para este exame, e tódolos días a unha academia que había en Ferrol, no Valle-Inclán. E que estaba dirixida por un tal Don Serafín. Case lle fai a faena este Don Serafín, xa que tivo os seus mais e os seus menos con esta futura mestra. Él pensaba que as mulleres estaban feitas para ser amas de casa, coidar os seus fillos e ó seu marido, e se lle colara, non unha, senon duas mulleres na sua academia. O final conseguiuno, ela, e a sua amiga tamén. Ser profesora.
A sua escola estaba situada na parte dabaixo da sua casa, entrando a esquerda. Esta casa tiña o nº 13, que a persegueu toda a sua vida, dunha rúa do seu barrio, Podo imaxinar como era: Un pequeño encerado de pizarra negra; varias mesas, cada unha da sua maneira, que ia recollendo dos colexios cando xa non valían para moito, de esas de madeira, cunha tapa que facia as veces apoiadeiro para escribir, e facían unha especie de caixón donde se metían os libros e libretas; outros pupitres tiñan debaixo unha táboa para meter as cousas; tamén durante a Républica, ainda que pouco a colleu coma mestra, tiña un crucifixo colgado na parede, enriba do encerado, despois cando Franco gañou, o retrato do dictador acompañaba o crucifixo, un pouco mais abaixo, a altura dunha das aspas pequenas, según ela Deus dáballe coscorrons na testa a Franco polas noites a modo de martelo.
¿E qué xente ia a esta escola de barrio? Pois iban dende os nenos do barrio, polo día, ata xente que tiña que sacar o seu certificado de escolaridade polas noites, para poder ingresar no exercito o para poder acceder as prazas de aprendices de Bazán. Tamén tiña as suas horas para as mulleres que non sabían leer, escribir, nin as 4 regras.
E ¿Qué e cómo cobraba? Moitos dos que ían a escola desta mestra non podían pagar en cartos, pois lle pagaban en especias, moitas veces, que si unha ducia de ovos, que si un saco de patacas, e outros, lle decían que lle pagarían co seu primeiro soldo (Estaba moi avanzada para o seu tempo esta mestra xa pensaba no plan Boloña) Así estivo dando clases e aprendendo ós seus alumnos. Casou e tivo o seu primeiro fillo, entón deixou as clases de polo día, e dedicouse a dar as clases, só, para adultos.
Tivo outro fillo mais, e entón deixou de dar clases e centrouse na sua familia. O seu marido tiña un bo traballo, e ela xa non tivo que traballar mais. Os seus irmans tamén estaban ben situados, e non facía faia aportar cartos para a familia.
A mala sorte empezou a chegar con a morte do seu fillo maior, os 13 anos, dunha leucemia. Ahí se puxo de luto, e xa non o quitou mais. Anos despois morreu o seu marido, e o luto proseguía na sua vida. Iban morrendo irmáns, e ela seguía de negro.
O seu fillo pequeno casou e tivo dous fillos, cando estes ainda eran cativos, a mala sorte machacou de novo sobre esta muller, e morreo o único fillo que lle quedaba. Transcurría o ano 1975, non puido ver como España ia despertando de 40 anos de dictadura
Ela morreo no 1985, Non era moi maior cando morreo tiña 72 anos. Moita xente foi o seu enterro, nunca tanta xente vin en ningún outro.
Ela, aprendeume a leer e escribir. Antes de que eu empezara a ir a escola, foi un adelanto para min. Mentras os outros aprendian as letras, eu leía xa a Vicky o Vikingo.
Ainda agora, lévome sorpresas cando a xente, me pregunta e ti de quén eres. E eu digo “Son a neta de Aurora”. E me contestan “Ah si, a mestra, Dona Aurora”

Imos ser nos os que levantemos o pais

Si, si, os sufridores fumadores, levantaremos o pais de esta crise sen fondo. A pesar que nos restrinxen os espazos, nos teñen como animais enxaulados en bares, aeroportos, e demais lugares públicos, con as subidas de prezos do noso vicio, imos levantalo o pais. Esa é a clave.
Os parados que xa acabaron as suas prestacións, xa volverán a cobralas, grazas a nos
Xa volverá a funcionar a lei da dependenza, porque xa habrá de novo fondos para estes fins. Grazas a nos
Levantemos muros, xaulas, poñamos unha burbulla a cada fumador, para que non moleste os demais, que acabaremos con o paro.
Pero ¿Cómo so fumas dous paquetes diarios? Non, non, iso non, tes que fumar polo menos 1 cartón diario, se non , non podremos sufragar, o gasto público do pais. ¿Cómo so hai este numero de fumadores? Non, non haino que incrementar, que non chega para pagar o deficit estatal.
E mentras, nos , os apestados, metidiños nas gaiolas, sen rechistar

domingo, 7 de junio de 2009

Na Galiza en GALEGO

Todos os dias veño escoitando o mesmo discurso en todas as partes con respecto a lingua. A verdade que eu non sei donde se meteron os galego falantes e defensores do galego o 1 de marzo, visto o resultados que acadaron esas eleccions galegas. O tamén pode ser verdade que moitos dos que votaron a Freijoo non están de acordo con a sua política linguistica. E este estase equivocando, ben esto xa o sei eu, que se está a equivocar.
Agora vai facer unha consulta os pais dos alumnos para ver en qué idioma quere que se lles ensine, se en galego ou en castelán. !Os pais dos alumnos¡, pregúntome eu, qué sabrán moitos pais de alumnos de como ten que ser a educación, con respecto a ensinanza, dos seus fillos. Tamén me pregunto si eu, que non son nai, pero pago os meus impostos para que os cativos estudien gratuitamente, non terei dereito a opinar. Ou tamén debería de meterme na política económica, xa que parte dos meus impostos van a parar as mans dos ricos banqueiros, tamén na política armanmentistica, e na politica exterior, tamén no lanzamento de satélites, ainda que da maioria de estas cousas non teño nin puta idea, pero qué mais da, se os pais poden decidir en que idioma se lles ensina os seus fillos, eu tamén podo meterme en como han de facerse todas esas cousas, ainda que non sexa unha experta en economía, nin en politíca exterior, nin en armamentos, nin moito menos en lanzamento de satélites.
Outra das cousas que quere cambiar este goberno, é que os funcionarios non sepan galego, xa que para as oposicions non fará faia que pasen o seu exame de galego ou presenten titulo acreditativo dos seus coñecementos nesta lingua. Os galego falantes non terían dereito a que lles falase en galego, xa agora non o teñen, porque na amioría dos casos a lingua que se utiliza na administración e o castelán. So hai que escoitar a maioría dos politicos do PP en qué idioma falan. E despois din todos fachendosos que o que queren eles é defender os intereses da Galicia frente o mundo mundial, e despois saen con estas cousas de qué, o pouco galego que aprenden os nenos no colexio, querenno quitar así, de súpeto. Qué menos que un funcionario en Galicia sepa falar galego. E poder atender a esas persoas que falan galego, porque non saben falar castelán, en moitos casos é así.
Esto último faime reflexionar sobre o seguinte. A maioría dos que non saben falar castelán, viven nas aldeas, teñen mais de 60 anos, cando eles estudaron, estaba prohibidisimo falar galego ¿Entón como é que agora non saben falar castelán? Ben é certo que naquela época só podían estudar uns poucos.
Outros din que estudar en galego vai en detrimento de outros idiomas que poden ser mais útiles en canto a comunicación con outros paises de outras falas, refírome o inglés, durante moitos anos non se estudiaba o galego nas escolas, e o inglés era obrigatorio dende ben pequenos, mi madriña, que nivelazo de inglés teñen todos os cuarentos e cuarentonas de Galicia, grazas a que non se estudaba galego naquela época e si se estudaba inglés ou francés. Digo os de 40 porque mais ou menos foi a partires de ahí, cando se empezou a poñer unha asignatura, das chamadas marias, nos temarios dos colexios. chamada lingua galega.
Non me extrana nada que no diccionario do DRAE nos chamen tontos os galegos.
Si se coidan os monumentos, tales como a catedral de Santiago, a Torre de Hercules (Está para ser votada monumento da UNESCO nos próximos días) As illas Sisargas, eucaliptos fora da Galicia, non o porto deportivo de Cangas ¿Por qué non facer o mesmo con a nosa lingua? ¿Por qué non mimala e coidarla?
E eu son a primeira en votarme a bronca a min mesma