jueves, 19 de agosto de 2010

Galicia sempre oscura

Galicia sempre oscura


Este conto comenza cando a humanidade adicábase a cazar, recolectar, e escomenzaba a erguerse sobre as suas pernas. Camiñando de aló para acó e seguindo o ritmo que lle marcaba a natureza, o home comenzaba a sua singladura pola terra.
Na terra enteira, menos en Galicia. Segundo os estudosos do tema, aquí non había ninguén. Galicia estaba abandonada da man do home. Non houbo nin neardentales, nin cromañones. Pero, esperade, entón ¿Qué é aquelo que se ve alí? Pero si parecen puntas de lanzas, e isto parece un coitelo. Entón si hai armas, hai homes. Si se buscan se encontran os rastros dos primeiros habitantes de Galicia. Entón hai conto. Xa empezamos cedo a ter que inventar a historia. Inventemos pois os primeiros pasos da humanidade en Galicia, mentres non haxa realidade, sempre contaremos cas lendas.
Debía facer moito frío cando, entre peles, naceu o noso protagonista. Non había un teito co abrigase da intemperie, tan so unha alta parede rocosa, que mitigaba un pouco o vento glaciar que soplaba. Todos os membros do clan aremolinábanse o redor da muller, para darlle un pouco mais de calor no momento tan crítico do alumbramento. Os nacementos eran celebrados por todos os compoñentes da familia, pois esto supoñía ter mais xente con a que poder: loitar con outros clanes e así poderlles arrebatar a cova, ben escasas naquela rexión, e un tesouro para quen a descubría e a podía manter en propiedade. Ser mais numerosos tiña outra ventaxe, na hora de ir de caza, podían enfrentarse a animais maiores, o levar mais cantidade de comida para a comunidade, xa que os cerbos, os xabalins e os mamuts non faltaba naquelas ricas terras. as que acababan de chegar na sua perenigraxe dende o sul.
O meniño veu o mundo, nun parto dos pouco normais para aquela época, é decir, sen moitas dificultades. O cativo creceu forte, Vía as rutinas dos maiores que consistían básicamente en traer comida o campamento itinerante, e buscar un refuxio o mais confortable posible, polo que moitas veces tiñan que loitar con outros clanes para poder establecerse nun lugar determinado. As relacions humanas ainda tiñan moito que medrar.
Naceron outros pequerrechos no clan, e él fíxose adulto moi rápidamente. Xa non tiña o status de neno, xa era un xoven forte, que tiña que axudar na principal labor dos homes do clan: Cazar e guerrear. Cazar para poder comer, e guerrear para conquerir un refuxio axeitado, ou si xa o tiñan, non no perder.
As mulleres pola contra recollían os froitos que encontraban polo camiño. E cuidaban dos mais pequenos. Achegábanse a orilla do mar e recollían todo o que este lles brindaba, alí mesmo, na orilla.
A él o que mais lle gustaba era ir diante do grupo, nas suas viaxes, para observar o que tiña que vir. Novas terras que explorar e explotar, os regatos, as covas. Nesas estaba cando viu un grupo de cazadores con grandes problemas para facerse cun gran mamut macho. Xa ferira a varios homes doutro clan. Dende a sua posición podía observar ben a escea. Os cazadores, coas suas lanzas, pinchaban o mamut, que mal ferido arremetía contra todo o que se poñía o alcance. Entón viu a gran roca que se erguía as espaldas do animal, enriba do promontorio. El non sería quen de mover so a gran pedra. Rápidamente, foi chama-la sua xente. Pronto varios dos homes do seu clan encaramáronse o cumio da colina e entre todos botaron a pedra enriba do mamut, Os que estaban loitando ca besta abaixo, viron como a gran roca, facía co bicho fincase de xeonllos no chan, a sua vez, claváronlle as suas lanzas, nos puntos febles deste gran animal. A peza xa era dos homes
Aquí escomenzaba unha nova etapa para a humanidade en Galicia. Duas tribus diferentes loitando xuntas para conquerir algo. Xa hai relacións intertribais, non so para guerrear entre elas, tamén se podía colaborar para conseguir un ben, tan apreciado como era un animal que lles daría de comer para unha longa tempada, unhas peles para cobixarse do frío, uns colmillos que lles servirian para facer dende ferramentas, ata abalorios. E sobre todo, uns colaboradores, para realizar grandes traballos. E por suposto, intercambiar técnicas de caza, novas ferramentas con diferentes materiais. Cambiarian o endeble cuarzo con o que fabribacan as suas armas, polo silex, moito mais duro e resistente.
Todo esto pasaba no cuaternario en Galicia, e tantos avances que hai nestes dias e os arqueólogos non son quen de velo. So hai que coller un berbiquí e facerlle un burato o tempo. E despois mirar por el, e observar o que acontecía.
Quizás sexa mellor decir que en Galicia non houbo ninguén ata os nosos tempos, e que as cousas que se acharon aquí e alá despois de miles de anos, foron cousas de meigas para ir abonando a imaxen que queremos dar de nos mesmos..

lunes, 2 de agosto de 2010

A ría maltratada

"385" width="480">


Semella que todos están empeñados en botar a perder a Ría. Esta é a principal fonte de riqueza dunha cidade que non se da conta, ou si se da conta, pero pecha os ollos ante o problema que ten diante.
Ferrol depende da sua ría, tanto económicamente, socialmente, culturalmente, está vinculada o mar, por medio da sua ría, e non a cuida, mais ben a descuida.
Primeiro permitiuse enclavar no medio e medio, unha gasificadora (REGANOSA), que ainda que xuran e perxuran que non contamina, a verdade e que entra dentro de eso, que se lle deu por chamar “feismo galego”, e si non entra o meto eu.. Contamina a paisaxe, contamina a imaxen dunha cidade que moitos queren volcala hacia o turismo. Que pouco saben de turismo todos eles. A xente non vai os sitios para ver gasificadoras, van para apreciar bellas paisaxes, degustar os productos da terra, van para facer deporte de aventura, deporte nautico, para estomballarse o sol, para facer senderismo, van a sair de marcha, facer turismo cultural, en fin depende do enfoque que se lle quera dar o lugar.
En Ferrol hai de todo eso e moito máis. Hai castelos, hai monte, hai mar bravo e mar calmo, hai castros, hai historia da boa, e historia da que puxo a España patas arriba, hai camiño de Santiago, hai bo marisco, ¿ou o había?, disto non estou tan segura.
De Ferrol din que é a gran descoñecida de Galicia, eu me pregunto de ¿quén é a culpa? Quizás é que os ferrolanos ainda temos ese sanbenito posto no lombo do enano baixiño que naceu aquí, e ainda pesa sobre nos a maldición do caudillo. Quizais sexa culpa dos políticos que eleximos. Quizais sexa de esa mentalidade ferrolana “xa virá papa estado a arranxalos nosos problemas” E papa estado pasa de nos coma da merda, So hai que ver todo o que fixo Zp en Bruselas cando España estivo na presidencia para levantalo veto sobre os asteleiros. Nada de nada. Ese é o caso que nos fan.
Agora fariannos faia unhas cantas depuradoras, porque a ría din que se renova cada non sei cantos anos, pero agora que pecharon gran parte dela para o marisqueo, está contaminada, non é apta, vese que non é tan sinxelo como parecía, a ría ten uns límites que sobrepasamos, e se non a axudamos para descotaminala teremos o que nos merecemos, un gran charqueiro apestoso e noxento.
Moitas cousas se poderían facer en Ferrol, non saben de min, se non….Pero eu vin por aí adiante que de catro pedras mal postas fan unha atracción turistica da hostia e a xente paga por velas, iso si, hainas que saber vender. E sobre todo creer nelas. Camiño de Oslo dende Bergen hai unha igrexa de madeira, din que a mais antiga de Europa destas características, alí perdida no medio do monte, en ningures, pois alá van centos de autobuses cheiños de xente para vela, eso si, en Rusia hai outras cantas similares a esta, tamén din que son as mais antigas de todo o mundo mundial. Bonitiñas son eh?
E logo aquí non temos cousas tan estupendas como esa igrexa
Outro día explicarei as cousas que hai por aquí

martes, 27 de julio de 2010

boda

Un buen día estando yo trabajando
Llegó Juli a la tienda buenas noticias traía
Se casaba la Luisa, ¡Que alegría¡
Y allá me fui, por las castillas bajando
Hasta San Fernando.

Iba yo pensando por el camino
Y para maquillarme ¿Cómo me las avío?
Y ¿Cómo llevaré estos zapatos de tacón tan fino?
Y me preguntaba yo ¿Pasaré frío?

El viernes a la noche llegué
Sudé
En el hotel me instalé
A Paca saludé
Sudé
A Luisa besé
Me duché
Sudé
Cené
Me acosté
Sudé
Y soñé
No sé qué
Frío no pasé

Al despertar, vi una mañana tan buena
Así, algo fresquita, con un poco de niebla
Que decidi ir a conocer San Fernando
Un poquito a pie y otro caminando
Como dice Manolo García, el poeta

Pronto me fui para el hotel
Mucho callejeé
No me enteré
Que hechos polvo tenía los pies

Esa tarde era la boda
Estaba deseando que llegase la hora
La novia iba vestida toda de marfil
Zapatos rosa fucsia, muy chic
Con velo de bucanera
De todo el Atlántico era la dueña
Desde San Fernando a Ferrolterra
Y por fin, se dieron el, si quiero.
Y los chorbitos los anillos
En los dedos se pusieron

No hubo convite igual
En 20 pueblos a la redonda
Aunque se hizo esperar
Con una sed colosal
Comimos, bebimos
Cantamos alalas por un bando
Y 1olés¡ por el otro lado
Hubo queimada y fino

Y sin mucho tino
“Apaga a lus
maruxiña
Apaga a lus “
Pero ahí estaba el duende andaluz
Con guitarras y un cajón
Vaya juerga que se armó
Todo con velitas y a medialuz

Y ya para finalizar
Toda la familia
El lunes nos fuimos a almorzar
Paca, Francis, María
Ana, Santi,Raquel, Julia
Tete, Manolo y Luisa
No vamos a separar a la parejita
Y la niña, de Juli nieta
Y la que abajo firma, ALexia

domingo, 29 de noviembre de 2009

Unha treboada

Me asomo a ventá e vexo as nubes treboentas e amenazantes que veñen do norte. Un lóstrego, conto os segundos, un, dous, tres, catro, cinco, seis, sete, o estourido do trono, ainda lonxe. A oscuridade vai gañando campo a luz do día. Outro lóstrego, un, dous, tres, catro, cinco, seis, empeza o estrondoso ruido. As nubes mouras teñen unha coroa de algodón. branco como a neve. Outro mais, un , dous, tres, catro, cinco. Vaise acercando a tormenta. Os tronos comenzan con un son lonxano, repiqueteante que se vai facendo mais forte a medida que surca o ceo ata chegar os meus oídos. Ainda non rematou o tambor de soar, cando xa vexo outro resplandor un , dous, tres, catro. o ruído do trono, engádese o da chuvia no cristal, axudada polo vento que empeza a zoar aí fora. Un, dous lóstregos e inmediatamente, se oe o gran estrondo, de dúas forzas chocando entre si. Pecho os ollos. Silencio, todo quedouse parado, non hai tronos, non hai chuvia, non hai vento, non hai ventá.
Desperto pola mañá, alguén durme o meu lado, sinto o calor do seu corpo, oígo a súa respiración pausada. boto a man e palpo por enriba das sabas, noto un corpo que rebule o meu carón. "Ola".

Abro os ollos, unha luz deslúmbrame, un sonido ensordecedor, o vento, a chuvia, miro a través do cristal da ventá, o trebón está enriba de min
.

domingo, 15 de noviembre de 2009

Non sei como titular isto

outro día vin con estupor na wikipedia o seguinte "Ferrol (oficialmente y también en gallego) es una ciudad y municipio español, situado al norte de la provincia de La Coruña, en Galicia." Quero decirlle o que escribiu isto que tanto o galego como o castelán en Galiza son idiomas oficiais. Despois de ler o artigo, dinme conta que este o esta, non sei, quen o escribiu, copiou e pegou dalgunha guía, a historia de Ferrol. Cando eu exercía de guía turística, lin moia información en guías de turismo, sobre Ferrol, e Galiza en xeral. Había unha que me facía moita gracia, a ver si a encontro por aí e poño o nome.Si, aquí está "El Ferrol su ría y su comarca" de Fernando Cendán Pazos. Penso que a información que se da Ferrol na wikipedia, foi collida de esa guía. Que si, que pode que todo o que diga esa guía de Ferrol sexa certo, pero no é todo o que se pode dicir de Ferrol. O mesmo pasa con o que di a wiki, salvo certos erros, como o puxen anteriormente, de poñer tanto no idioma oficial como en galego. Tamén me lembro dun triptico que sacou a diputación, creo que no 92, xa que o 93 era ano Xacobeo, publicitando as cidades galegas, todas elas saían con as suas mellores galas, e Ferrol? Unha imaxen da Rua Real, chovendo a cántaros e duas mulleres encollidas debaixo dun paraugas. Así querían publicitar Ferrol dende a Diputación. As protestas fixeron que se recollesen todos eses tripticos de Ferrol, que chegaran ata as oficinas de turismo de Alemania. Pero non sacaron outro, simplemente se recolleu ese.
E chegamos ata nosos días. E vendo que Ferrol cada vez vai perdendo mais poboación, dende a desfeita que fixeron os sociatas, alá na época de Felipe Gonzalez. levando do que vivía Ferrol para outras terras: militares, astilleros e con promesas incumpridas de revalorización (quizás quixeran facelo con aquel tríptico) de plans de desenrolo, e eu que sei cantas cousas mais, Agora Ferrol loita por ter mais de 50 mil habitantes para que lles cheguen as axudas, como limosnas tendidas os mendigos que non fan mais que pedir.
De feito chegan esas axudas, pero de tal maneira que parece que se burlan de nos. As axudas consisten no seguinte x millóns de euros para axudar o desenvolvemento de Ferrol e comarca, de esos x millón un 90% son en créditos , os cales, por suposto hainos que devolver, e un 10% en subvencións a fondo pedido, nada que ver cas axudas que lle dan a Cádiz, tamén para o seu desenrolo(Cousa que vexo moi ben) pero o que non vexo tan ben e o porcentaxe entre créditos e subvencións para os gaditanos, exactamente o revés. Un 10% en créditos e un 90 % en subvencións.
Así é como axudan a unha cidade que esta durmirse nos loureiros dende fai tempo, sempre esperando as axudas estatais. Xa que sempre do estado viviu. E sen ter verdadeira conciencia do tremendo potencial que ten esta cidade a nivel turístico, por exemplo, que tamén é do que sei un pouco máis.
Pero si os publicistas fan como fixeron estes días con a Costa da morte "Que esperabas, ya te dije que por ese precio sólo podría ser en Costa da Morte y no en la Feria de Abril..". Así publicitase a firma Body- bell, cun anuncio na radio en horario de máxima audencia, eu non lles penso mercar nada de nada a estes energúmenos. E deben ter boas ventas en Galiza, xa que teñen 3 sucursais aquí. E os hosteleiros da costa da morte empeñándose en dar a coñecer a súa excelente calidade na cociña. E despois veñen uns madrileños a tirar polo chan tódolo seu esforzo.
E nada mais que por hoxe xa foi dabondo

domingo, 4 de octubre de 2009

LA BRETAÑA III



Video realizado por zeltia


Y Llegó el jueves, este día lo teníamos reservado para Rennes. Allá nos fuimos todos, menos arnoia, que optó por quedarse en Cancale..
Lo primero que hicimos al llegar a Rennes, fue, tomar un 2º, 3º o 4º petit déjené. Allí, en una terracita, apareció, un tío buenísimo, con su melena rubia, sus vaqueros raídos, y bandeja en mano. Ya no me salía pedir un café o´lait.
Ah si, pero Rennes, Rennes es una ciudad medieval, de la que poco queda después de las numerosas guerras, asedios, batallas que padeció. Hicimos un bonito recorrido Zel y yo callejeando por sus calles, plano en mano, mientras canela y su amorcito, iban de compras.
Ese día por la tarde, no recuerdo que hicimos. Pero , ya por la noche, vino Zel corriendo a avisarnos que en el puerto de Cancale, había una fiesta popular, con sus bailes, su música, su folklore. Allá que nos fuimos. Los bailes eran en forma de rueda o fila, había uno que guiaba y los demás seguían sus pasos. Después de observar detenidamente cómo se movían aquellos pies, allá que lanzo en medio de la rueda. Y cuando intenté agarrar a alguien por la mano, sorpresa, no se agarraba por la mano, sino por los meñiques. Cuando llegué a intuir como iba aquel pasó, se acabó la música. Estuvimos viendo bailar y oyendo un buen rato la música.
El viernes fue el día libre. Cada cual hizo lo que mejor le pareció. Compras de última hora, paseos por Cancale, que bonito pueblo, limpieza de casa. Y Un estupendo paseo al anochecer por un camino que subía y subía hasta llegar a un mirador espectacular, desde donde se veía el pueblo.
Al día siguiente, sábado, tocaba regreso. Bien temprano, nos levantamos, llenamos el coche con todos nuestros bártulos y camino a Poitiers.
Otra vez calor y más calor, Poitiers una ciudad sin mucho carácter. Tan solo mencionaré que allí, se casan a boda por minuto, no creo que mucho más tiempo les lleve.
Y vuelta al tren, allí donde Canela dejó su voz al grito de “Abrid esa puerta”, y la puerta del tren se abrió y por unos angustiosos minutos, canela, creyó haber perdido a su amorcito, que entró al tren por otro vagón, minutos de angustia, hasta que apareció.
Y también angustiosa fue la noche en el mismo tren tercermundista de la ida. Y el calor sofocante. Y por fin, llegamos a Valladolid, y horas más tarde estábamos en casita.
Y se me olvidaba nuestro acompañante Antonio que nos guiaba fielmente por las carreteras de la Bretaña, hasta dejarnos en el mismo centro de la villa “al final de la ca rre te ra, gire a la derecha” “Ha llegado a su destino”

FIN

domingo, 13 de septiembre de 2009

La bretaña II

El miércoles nos fuimos hacia el sur.
Zel se quedó en Cancale, y allá nos fuimos hacia Vannes. Cuando empezamos a organizar este viaje, queríamos que Vannes fuese nuestro pueblo base, no conseguimos una casa que se acomodase a nuestras necesidades. Y qué bien fue. Aunque Vannes es un bonito pueblo amurallado, con el matrimonio Vannes expuesto en la esquina de un restaurante (muy recomendable precio-calidad y trato al público) creo que se llamaba Valencia, no tenía el “aquel” de Cancale.
De Vannes nos fuimos a Auray, donde nos acordamos de Madamme Claudina, aquí también intentamos alquilar la casa que Claudina ofertaba, pero tuvimos una sorpresa cuando nos envió el contrato del alquiler. En fin, Auray, también tiene murallas, un bonito puerto, muy recogidito y resguardado. Pero el calor era insoportable, después de repostar líquidos, y andar, un poco, muy poco, por el puerto, allí en la esquina “viva la vida” (O algo así, bautizada por canela) esperamos que C fuese a buscar el coche, con Antonio* (No puedo olvidarme de Antonio) ¿Qué sería de nosotras sin C? Ir a buscar el coche, con el calor que hacía, allá arriba de todo… Cuanto se lo agradezco.
De Auray, nos fuimos a Carnac. Sólo tengo dos palabras para describir ese lugar “im presionante” ¿Cómo podían en aquella época hacer semejantes alineamientos de piedras?¿Cómo lograron que perdurasen a través del tiempo? Sin duda aquella región tiene algo mágico, telúrico. Imagino que los bretones tienen una mentalidad bastante supersticiosa, y por eso no movieron aquellas piedras, por si acaso.
De Carnal, nos fuimos a Malestroit, de esos pueblos con carácter, que dicen los franceses, y puedo decir, que si tiene carácter este pueblo. Las casas están ornamentadas con figuras que representan ¿Qué representar…..? Hay que ir para verlo. Una nota negativa del pueblo, allí en la plaza mayor, hay un bar de pueblo, el garçon, muy malestroinse era. 1ª no quiso indicarme dónde estaba la toilet , menos mal que un buen vecino, me indicó donde estaba, el se fue a ver si realmente estábamos en la terraza, o solo quería usar el baño, por cierto, bastante cutre, como todos en Francia, bueno casi todos, no vamos a generalizar. 2º Para que me cobrase, después de un buen rato llamándole, sólo me quedó decirle”Garçon sivuplé” tuvo que salir fuera de los límites territoriales de la terraza, que ya nos íbamos. Eso si, mucho más barato que en cualquier otro sitio. Hasta creí que se había equivocado.
Mucho carácter entre pueblo y habitantes.
En el camino de regreso, ya en el de ida, vimos que toda la zona, digamos del medio hacia el sur, está totalmente dedicada a Arturo, Merlín y sus leyendas, con el bosque del amor de Merlín. Yo creía que estas leyendas estaban limitadas a Bretaña, pero a La Gran Bretaña, ya que en Salsbury, creo que fue, vi la auténtica mesa redonda de Arturo y compañía (O al menos eso me dijeron)
Y al llegar a nuestra querida Cancale, allí estaba la mesa puesta, con una rica tortilla y una buenísima ensalada, hecha por Zel
Que bueno es estar de vacaciones.
To be continued
Como Zel se quedó, no tengo afoticas