domingo 29 de noviembre de 2009

Unha treboada

Me asomo a ventá e vexo as nubes treboentas e amenazantes que veñen do norte. Un lóstrego, conto os segundos, un, dous, tres, catro, cinco, seis, sete, o estourido do trono, ainda lonxe. A oscuridade vai gañando campo a luz do día. Outro lóstrego, un, dous, tres, catro, cinco, seis, empeza o estrondoso ruido. As nubes mouras teñen unha coroa de algodón. branco como a neve. Outro mais, un , dous, tres, catro, cinco. Vaise acercando a tormenta. Os tronos comenzan con un son lonxano, repiqueteante que se vai facendo mais forte a medida que surca o ceo ata chegar os meus oídos. Ainda non rematou o tambor de soar, cando xa vexo outro resplandor un , dous, tres, catro. o ruído do trono, engádese o da chuvia no cristal, axudada polo vento que empeza a zoar aí fora. Un, dous lóstregos e inmediatamente, se oe o gran estrondo, de dúas forzas chocando entre si. Pecho os ollos. Silencio, todo quedouse parado, non hai tronos, non hai chuvia, non hai vento, non hai ventá.
Desperto pola mañá, alguén durme o meu lado, sinto o calor do seu corpo, oígo a súa respiración pausada. boto a man e palpo por enriba das sabas, noto un corpo que rebule o meu carón. "Ola".

Abro os ollos, unha luz deslúmbrame, un sonido ensordecedor, o vento, a chuvia, miro a través do cristal da ventá, o trebón está enriba de min
.

domingo 15 de noviembre de 2009

Non sei como titular isto

outro día vin con estupor na wikipedia o seguinte "Ferrol (oficialmente y también en gallego) es una ciudad y municipio español, situado al norte de la provincia de La Coruña, en Galicia." Quero decirlle o que escribiu isto que tanto o galego como o castelán en Galiza son idiomas oficiais. Despois de ler o artigo, dinme conta que este o esta, non sei, quen o escribiu, copiou e pegou dalgunha guía, a historia de Ferrol. Cando eu exercía de guía turística, lin moia información en guías de turismo, sobre Ferrol, e Galiza en xeral. Había unha que me facía moita gracia, a ver si a encontro por aí e poño o nome.Si, aquí está "El Ferrol su ría y su comarca" de Fernando Cendán Pazos. Penso que a información que se da Ferrol na wikipedia, foi collida de esa guía. Que si, que pode que todo o que diga esa guía de Ferrol sexa certo, pero no é todo o que se pode dicir de Ferrol. O mesmo pasa con o que di a wiki, salvo certos erros, como o puxen anteriormente, de poñer tanto no idioma oficial como en galego. Tamén me lembro dun triptico que sacou a diputación, creo que no 92, xa que o 93 era ano Xacobeo, publicitando as cidades galegas, todas elas saían con as suas mellores galas, e Ferrol? Unha imaxen da Rua Real, chovendo a cántaros e duas mulleres encollidas debaixo dun paraugas. Así querían publicitar Ferrol dende a Diputación. As protestas fixeron que se recollesen todos eses tripticos de Ferrol, que chegaran ata as oficinas de turismo de Alemania. Pero non sacaron outro, simplemente se recolleu ese.
E chegamos ata nosos días. E vendo que Ferrol cada vez vai perdendo mais poboación, dende a desfeita que fixeron os sociatas, alá na época de Felipe Gonzalez. levando do que vivía Ferrol para outras terras: militares, astilleros e con promesas incumpridas de revalorización (quizás quixeran facelo con aquel tríptico) de plans de desenrolo, e eu que sei cantas cousas mais, Agora Ferrol loita por ter mais de 50 mil habitantes para que lles cheguen as axudas, como limosnas tendidas os mendigos que non fan mais que pedir.
De feito chegan esas axudas, pero de tal maneira que parece que se burlan de nos. As axudas consisten no seguinte x millóns de euros para axudar o desenvolvemento de Ferrol e comarca, de esos x millón un 90% son en créditos , os cales, por suposto hainos que devolver, e un 10% en subvencións a fondo pedido, nada que ver cas axudas que lle dan a Cádiz, tamén para o seu desenrolo(Cousa que vexo moi ben) pero o que non vexo tan ben e o porcentaxe entre créditos e subvencións para os gaditanos, exactamente o revés. Un 10% en créditos e un 90 % en subvencións.
Así é como axudan a unha cidade que esta durmirse nos loureiros dende fai tempo, sempre esperando as axudas estatais. Xa que sempre do estado viviu. E sen ter verdadeira conciencia do tremendo potencial que ten esta cidade a nivel turístico, por exemplo, que tamén é do que sei un pouco máis.
Pero si os publicistas fan como fixeron estes días con a Costa da morte "Que esperabas, ya te dije que por ese precio sólo podría ser en Costa da Morte y no en la Feria de Abril..". Así publicitase a firma Body- bell, cun anuncio na radio en horario de máxima audencia, eu non lles penso mercar nada de nada a estes energúmenos. E deben ter boas ventas en Galiza, xa que teñen 3 sucursais aquí. E os hosteleiros da costa da morte empeñándose en dar a coñecer a súa excelente calidade na cociña. E despois veñen uns madrileños a tirar polo chan tódolo seu esforzo.
E nada mais que por hoxe xa foi dabondo

domingo 4 de octubre de 2009

LA BRETAÑA III



Video realizado por zeltia


Y Llegó el jueves, este día lo teníamos reservado para Rennes. Allá nos fuimos todos, menos arnoia, que optó por quedarse en Cancale..
Lo primero que hicimos al llegar a Rennes, fue, tomar un 2º, 3º o 4º petit déjené. Allí, en una terracita, apareció, un tío buenísimo, con su melena rubia, sus vaqueros raídos, y bandeja en mano. Ya no me salía pedir un café o´lait.
Ah si, pero Rennes, Rennes es una ciudad medieval, de la que poco queda después de las numerosas guerras, asedios, batallas que padeció. Hicimos un bonito recorrido Zel y yo callejeando por sus calles, plano en mano, mientras canela y su amorcito, iban de compras.
Ese día por la tarde, no recuerdo que hicimos. Pero , ya por la noche, vino Zel corriendo a avisarnos que en el puerto de Cancale, había una fiesta popular, con sus bailes, su música, su folklore. Allá que nos fuimos. Los bailes eran en forma de rueda o fila, había uno que guiaba y los demás seguían sus pasos. Después de observar detenidamente cómo se movían aquellos pies, allá que lanzo en medio de la rueda. Y cuando intenté agarrar a alguien por la mano, sorpresa, no se agarraba por la mano, sino por los meñiques. Cuando llegué a intuir como iba aquel pasó, se acabó la música. Estuvimos viendo bailar y oyendo un buen rato la música.
El viernes fue el día libre. Cada cual hizo lo que mejor le pareció. Compras de última hora, paseos por Cancale, que bonito pueblo, limpieza de casa. Y Un estupendo paseo al anochecer por un camino que subía y subía hasta llegar a un mirador espectacular, desde donde se veía el pueblo.
Al día siguiente, sábado, tocaba regreso. Bien temprano, nos levantamos, llenamos el coche con todos nuestros bártulos y camino a Poitiers.
Otra vez calor y más calor, Poitiers una ciudad sin mucho carácter. Tan solo mencionaré que allí, se casan a boda por minuto, no creo que mucho más tiempo les lleve.
Y vuelta al tren, allí donde Canela dejó su voz al grito de “Abrid esa puerta”, y la puerta del tren se abrió y por unos angustiosos minutos, canela, creyó haber perdido a su amorcito, que entró al tren por otro vagón, minutos de angustia, hasta que apareció.
Y también angustiosa fue la noche en el mismo tren tercermundista de la ida. Y el calor sofocante. Y por fin, llegamos a Valladolid, y horas más tarde estábamos en casita.
Y se me olvidaba nuestro acompañante Antonio que nos guiaba fielmente por las carreteras de la Bretaña, hasta dejarnos en el mismo centro de la villa “al final de la ca rre te ra, gire a la derecha” “Ha llegado a su destino”

FIN

domingo 13 de septiembre de 2009

La bretaña II

El miércoles nos fuimos hacia el sur.
Zel se quedó en Cancale, y allá nos fuimos hacia Vannes. Cuando empezamos a organizar este viaje, queríamos que Vannes fuese nuestro pueblo base, no conseguimos una casa que se acomodase a nuestras necesidades. Y qué bien fue. Aunque Vannes es un bonito pueblo amurallado, con el matrimonio Vannes expuesto en la esquina de un restaurante (muy recomendable precio-calidad y trato al público) creo que se llamaba Valencia, no tenía el “aquel” de Cancale.
De Vannes nos fuimos a Auray, donde nos acordamos de Madamme Claudina, aquí también intentamos alquilar la casa que Claudina ofertaba, pero tuvimos una sorpresa cuando nos envió el contrato del alquiler. En fin, Auray, también tiene murallas, un bonito puerto, muy recogidito y resguardado. Pero el calor era insoportable, después de repostar líquidos, y andar, un poco, muy poco, por el puerto, allí en la esquina “viva la vida” (O algo así, bautizada por canela) esperamos que C fuese a buscar el coche, con Antonio* (No puedo olvidarme de Antonio) ¿Qué sería de nosotras sin C? Ir a buscar el coche, con el calor que hacía, allá arriba de todo… Cuanto se lo agradezco.
De Auray, nos fuimos a Carnac. Sólo tengo dos palabras para describir ese lugar “im presionante” ¿Cómo podían en aquella época hacer semejantes alineamientos de piedras?¿Cómo lograron que perdurasen a través del tiempo? Sin duda aquella región tiene algo mágico, telúrico. Imagino que los bretones tienen una mentalidad bastante supersticiosa, y por eso no movieron aquellas piedras, por si acaso.
De Carnal, nos fuimos a Malestroit, de esos pueblos con carácter, que dicen los franceses, y puedo decir, que si tiene carácter este pueblo. Las casas están ornamentadas con figuras que representan ¿Qué representar…..? Hay que ir para verlo. Una nota negativa del pueblo, allí en la plaza mayor, hay un bar de pueblo, el garçon, muy malestroinse era. 1ª no quiso indicarme dónde estaba la toilet , menos mal que un buen vecino, me indicó donde estaba, el se fue a ver si realmente estábamos en la terraza, o solo quería usar el baño, por cierto, bastante cutre, como todos en Francia, bueno casi todos, no vamos a generalizar. 2º Para que me cobrase, después de un buen rato llamándole, sólo me quedó decirle”Garçon sivuplé” tuvo que salir fuera de los límites territoriales de la terraza, que ya nos íbamos. Eso si, mucho más barato que en cualquier otro sitio. Hasta creí que se había equivocado.
Mucho carácter entre pueblo y habitantes.
En el camino de regreso, ya en el de ida, vimos que toda la zona, digamos del medio hacia el sur, está totalmente dedicada a Arturo, Merlín y sus leyendas, con el bosque del amor de Merlín. Yo creía que estas leyendas estaban limitadas a Bretaña, pero a La Gran Bretaña, ya que en Salsbury, creo que fue, vi la auténtica mesa redonda de Arturo y compañía (O al menos eso me dijeron)
Y al llegar a nuestra querida Cancale, allí estaba la mesa puesta, con una rica tortilla y una buenísima ensalada, hecha por Zel
Que bueno es estar de vacaciones.
To be continued
Como Zel se quedó, no tengo afoticas





Estaba escuchando un cd, de esos que hace tiempo que no escuchaba, y encontré esta canción.
Podría describir muchas sensaciones, muchas emociones, muchos sabores, muchos olores, muchos recuerdos, muchas confidencias, mucha complicidad, muchas risas y llantos; y aun así, no existen palabras para explicar todo

viernes 4 de septiembre de 2009

En la Bretaña francesa





Nuestro periplo por La Bretaña empezó en La Coruña.

Atravesamos Galicia, nuestra primera meta estaba en Valladolid, lo único que se me

ocurre de este primer trayecto es el calor que pasé, la pérdida del móvil de Zel, allá por las

Vegas del Valcárcel,

y poco más ¿Ya di

je que pasamos much

o calor?

En Valladolid nos

esperaba el tren que nos llevaría hasta Poitiers. Allí nos afinamos los 4, mejor dicho, los

5 hasta que Zel se fue para su compartimiento. Creí que ya no existían trenes de este tipo,

así… tan… tercermundistas. La última vez que pillé un tren de este tipo, tenía para mi sola el mismo espacio que había allí

para los 4.

A las 6 de la mañana estábamos

en Poitiers. Después de esperar un rato a que abriesen la oficina del alquiler del coche, tomarnos un desayuno, e ir entrando en

contacto con los precios franceses. Por fin, teníamos nuestro coche.

La siguiente etapa era Nantes.

Nantes es una bonita ciudad, muy dinámica y abierta. Por allí

estuvimos dando vueltas, el Passage Pommeraye, preciosas galerías comerciales, El

Castillo, el barrio que lo rodea, para comer. El calor continuaba, pero ya se llevaba de otra manera.

Esa noche dormimos en el Hotel Aparté, que si, un poco apartado estaba. Creí leer en

alguna parte que tenía aire acondicionado, pero cuando le pregunté al chico multiusos, no

había. Una de las habitaciones que nos dieron estaba sin preparar, la otra no le

funcionaba la cisterna, todo ello arreglado rápidamente por el multiusos. Menos el aire. El desayuno, en mi opinión no

estaba mal, sobre todo porque allí estaba chico multiusos, que hacía de recepcionista,

camarero de petit déjené, arreglador de cisternas, lástima de un gran abanico, entonces

sus multifunciones serían total. Muy guapo, por cierto

Y allá que nos dirigimos hacia

Cancale, en busca de Mesieur Chapin. Allá aparece él, cuarentón de buen ver, y dueño de la casa que alquilamos por

aquellos andurriales.

Al parecer y según una vecina estaba en el Tape-cule (

Imaginamos que estaba tomándose unas tapas)

Después de muchas preguntas

, todas ellas, atropelladas, y un mix-mix de spanglish al estilo galo, nos deja las llaves de la

casa, tomamos oficialmente posesión de ella. El colchón del cuarto de la lavadora, pasó a

formar parte del decorado del comedor, buen servicio hizo. Llenamos las alacenas con

nuestras provisiones, metimos las narices en cuanto rincón había en la casa. Sorteamos las camas, me tocó dormir sola. Je

je je . La casa era de tres plantas. En el bajo estaba la cocina y el salón comedor, en la

1º estaba el cuarto de las 3 marías, y en la buhardilla el nidito de amor de la parejita.

Una casa típica de pescadores, algo desconchada, algunos remiendos aquí y allá como si de una red de pesca se tratase,

pero eso si, muy acogedora.

Ese día, sábado, dimos una

pequeña gira por Cancale, para ir tomando contacto con el pueblo, en principio, no estaba mal.

Al día siguiente, domingo, empezamos con las excursiones. La primera sería.

Dinan, un pueblo interesante para callejearlo, entrar en sus tienditas ( a quien le guste),

descubrir sus rincones, que son muchos. Y hacer que el pueblo te descubra sus secretos.

Después de comer en Dinan, nos fuimos a Becherell, pueblo literato, ya que en la mayoría de

sus casa hay una librería, en algunas de ellas también se puede tomar un te o un refr

esco al precio de 3.50 €. En la que nos metimos nosotros, se notaba que la señora era

amante del coleccionismo, de toda clase de cosas.

Esa noche cenamos en Cancale, nuestra segunda y última

gallete, que para prueba ya llegaban con dos; aunque a alguna no le llegó con dos y

quiso probar otra, pero esta es otra historia.

El lunes teníamos muchas

cosas que ver. Empezamos por Saint Maló. Pero antes hicimos una paradita en un esteiro

(estuario), en cuya desembocadura había una bonita playa de arenas blancas. Esta ciudad no me gustó

mucho, demasiado turisticaza, mucho bareto para turistas, aunque a alguna le fascinaron

sus tiendas, al parecer de muy buenas para ir de compras. No hay que perderse las puestas de

sol, espectaculares, aunque como ya dije en otra ocasión hay que ir libre de espirito y

con las contras cer

radas.

Saint Briac pueblo playero, una

gran playa y todo el pueblo volcado sobre esa playa.

Cabo Frehel, aquí empiezan a

verse los acantilados de granito rosa, peculiar color del granito de esta zona. Debe ser una de las zonas “escarpadas” de La

Bretaña, y para eso no mucho. Me gustó este cabo, con ese color rosado, sus dos faros y el

inmenso océano, llano (imagino que no siempre estará tan plano) haciendo juego con

tierra adentro.

Y hoy es martes, por tanto esto es Saint Michael.


Saint Michael es una isla

rocosa, está unida a Francia por una carretera, aquí es la frontera entre Normandía y La

Bretaña

Encima de la roca construyeron una abadía, donde vivían tan

ricamente, y nunca mejor dicho, unos frailes benedictinos, antes fue lugar

de culto al sol por los galos. Pero ya se sabe lo que hicieron los cristianos con todos los lugares dedicados a otros

dioses durante su expansión.

Aparte de la complicación de hacer esa abadía encima de la

roca, lo que más me llamó la ateción de este lugar fueron dos cosas: La marabunta de gente

que había, casi no se podía caminar. Y otra que era la manera de bajar y subir la

marea en esa zona, Y en Galicia también hay grandes mareas, pero como aquellas, no. La roca se convierte en isla o en

península, ni siquiera eso, en promontorio terrestre, dependiendo si la marea está

alta o baja. Esperemos que arreglen pronto ese puente, que hace que los sedimentos se

queden parados, estropeando el habitat y el paisaje de la zona.

Después de la visita de abadía, salimos pitando de aquel gentío. Fuimos a comer a Aubergue de Mere Poulard

(madre que lo parió, diría yo), lo pongo, por si leéis esto, que no vayáis, mala cocina, trato

con los clientes pésimo, tardan una eternidad en servir, sirven 1º a los franceses, en fin las

tienen todas, pero cobrar cobran eh? Y ahí arnoia, pidió las andouilles esas, en una

gallete ¿Llorar o reír? He ahí el dilema. En fin, mejor es irse a Doll de Bretagne, donde había unos bonitos restaurantes y

está a un cuarto de hora aproximadamente de Saint Michael.

Es muy interesante visitar los menhires que hay por la zona.

Nos reímos un poco con unas señoras que estaban sentadas en un banquito contemplando el falo inhiesto que se erguía irreverente ante nosotros, algo por el estilo debimos de decir, que las señoras, francesas ellas entendieron perfectamente, y se partían de risa. Allí se puede una imaginar a Obelix llevando en sus espaldas semejante piedra.

Ya seguiré en otro momento.

domingo 12 de julio de 2009

A miña Yaya

E digo eu que falar dunha aboa e non falar da outra, non queda ben ¿Verdad? Pois imos aló
Maceu alá polo 1911, era a 9º de 13 irmáns, entre os 13 había dous pares de xemelgos. Dos 13 irmans, houbo de todo un pouco, un emigrou a Arxentina, outro foi militar, outro foi empresario, algúns traballaban en Bazán, ¿e as mulleres? Case todas amas de casa, Unha foi mestra de barrio Ela foi das que quixo ser ama de casa, ben querer….querer, non sei eu.
Non, non vos estou a gastar unha broma. Ainda que a sua historia empeza coma a de Aurora, non é Aurora, e que eran irmáns. Parecíanse no físico, as duas eran baixiñas, así saiu a neta, un pouco mais alta que elas, pero por ahí por ahí, mais ou menos.
Pero, ímonos centrar en Pepita, que así se chamaba.
Pois ben, naceu en Guimil, unha pequena aldea tirando pola Ponte de Porco a dereita ou a esquerda, según por donde se vaia. Pero como os galegos non sabemos moi ben si imos o vimos, pois ahí queda a cousa. A aldea é de esas que ten 4 veciños, e creo que agora xa ten menos. Fun varias veces de cativa, Gustábame ir, sempre ibamos un lote de xente a pasalo día. Non sei moi ben por qué naceu aló. A miña familia non era daquelas terras.
O pouco de nacer, xa se viñeron para Ferrol, e aquí creceu e fíxose moza,
Aquí coñeceu o meu abó, que era asturiano e traballaba no FEVE ainda cando se estaba facendo. Casaronse e se foron polo mundo adiante. A sua primeira parada foi en Ourense onde naceron 3 dos seus 4 fillos. E seguiron tirando hacia o este.
A miña aboa Pepita, que eu sempre chamei yaya. Andaba metida en cousas de política, ela daba mitines, as escondidas claro, e dicia cousas como por exemplo “Os curas casados ou castrados” Coñeceu a Dolores Ibárruri (La pasionaria) Por todo isto e os seus mítines, o meu abó pagaba as consecuencias. O meu abó sempre foi o meu yayu, estivo varias veces no cárcere, e os seus cuñados, algúns deles militares de alto rango o sacaban de chirona, pero non era él o revolucionario, ainda que a miña yaya, tiraba moito del, era moita muller, para un corpo tan pequeno. Foron tirando tirando hacia o este. Ata que se toparon con o Meditarreneo. E alí preto do mar asentaron a sua vida. A miña yaya asentou a cabeza.;ou iso ou se quedaba sen marido, E alí naceu a sua 4º filla, a miña nai. Que paradoxica é a vida. Os fillos que naceron en Galicia se foron a Barcelona e a que naceu en Barcelona, veuse para Galicia. Os seus fillos maiores deronse de conta que non estaban bautizados ata que se quixeron casar. E non podían sen a fé de bautismo, os 3 se bautizaron sobre os 20 anos.
Eles viñan todolos vrans para Galicia, aló polo mes de maio, se viñan a pasar a calurosa estación catalana a Galicia e os fríos invernos galegos os pasaban no mais benigno catalán. Era entón cando iamos a Guimil, cando viñan os meus yayus de Barcelona.
Era toda unha festa. Iamos a buscalos a Infesta, a Betanzos. O meu yayu viña cargado cunhas cantas gaiolas de paxaros: Canarios, xilgueiros, uns co pico roxo, outros verdes, en fin, a miña casa convertiase nunca paxarería. Os cativos da zona viñan a ver os paxaros, e como eu chamaba yayu o meu yayu, eles tamén o chamaban así. Agora parece curioso, pero era tan normal en aqueles tempos que os demais nenos chamaran así o meu abó.
A miña yaya morreo un poco antes que a miña aboa Aurora, para min Aurora sempre foi Madriña, ainda que a miña madriña era a miña yaya. Pero como era a madriña do meu irmán e el a chamaba así, pois eu non ia ser menos. A sua morte foi en un ai, dixo “ai”, e morreu
A miña nai foi o enterro con 3 dous seus 13 irmans, ainda que daquela xa non quedaban tantos. E tiveron a mala sorte que aló polas castillas, un retén da Garda Civil, lles puxo o cepo e lles reventaron as 4 rodas do coche. Foi daquela cando escaparan uns etarras dunha carcere de non sei donde. E había controles por todas partes. Non pararon no control, e lles levantaron o cepo. Encañonados por 4 gardas civís, os madaron sair do coche. Cando o meu tío (tio-abó) lles ensinou o seu carnet militar, cadráronse todos, e no mesmo coche patrulla os levaron a cidade mais cercana a cambialas rodas do coche. En fin , ata no seu enterro tivo problemas cas autoridades
O meu yayu continuou vindo a pasar aquí os vrans. Durante uns 4 catro anos mais ou menos, e despois aló foi tamén.
Agora dos 13 irmáns so queda unha, unha das mais xóvenes,