domingo, 4 de agosto de 2013

Nunha vía

Despois de moito tempo

Esquencinme na tristura
esquencinme de olvidar

eu non che sei maldita
aprenderte a olvidar

vidas alleaa e lonxanas
de Pontedeume e de Zas
vidas das que eu non che sei contar
non che sei como olvidar

Vidas espalladas nunha via
vidas expoliadas nunha vía
via de ledicia e felicidad
non che sei como olvidar

máldita a vía
maldita a ledicia
maldita a codicia
non che sei como olvidar

Saraiba


2 comentarios:

Zeltia dijo...

unha linda homenaxe ás víctimas do accidente de tren...

parece que coñecías a dúas persoas de Pontedeume e de Zas? Pero non fai falla coñecer a alguén dos que ían alí para quedar impactados.

saraiba dijo...

Non, non Zeltia, non coñecía a ninguén, pero soupen que iba alguén deses sitios no tren. Bicos