jueves, 27 de marzo de 2008

Un día bailé un vals con un amigo

Un salón adornado fastuosamente, de aquellos del s XVIII, para la ocasión. Una gran lámpara central pende del techo, varias a su alrededor, haciendo figuras geométricas, la lámpara llena de velitas encendidas, sacando destellos y mil colores a los cristalitos que la engalanan. Una gran escalera de mármol blanco, muy blanco, una orquesta con 100 músicos con sus pelucas blancas, al estilo de la época, guiados por un excelente maestro. Una gran pista de baile de madera, abrillantada la tarde anterior, hace el efecto que la enorme lámpara esta en el suelo. Columnas dóricas testadas de ilustres bustos de antepasados gloriosos y que no lo fueron tanto. Cuadros representando escenas mitológicas: a Paris en el Olimpo de los dioses griegos, Venus naciendo en una concha de nacar Candelabros, camareros pasando con sus bandejas repletas de copas de champagne. Una puerta que lleva a un balcón, en donde se pueden ver miles de estrellas brillar, unas escaleras que bajan a un jardín que huele a rosas y a jazmín, se oye a lo lejos el rumor del mar.
Y allí, en un rinconcito, estaba la divina, vestido largo del color de la arena de las playas de su tierra natal, talle ajustado, escote generoso. La orquesta siguiendo el programa, saca las notas de una rapsodía, una polska y a continuación se oyen los compases de cuatro por cuatro de un vals........


Saraiba


...ejumm...ejummm...¿es usted, verdad?...perdóneme el atravimiento, mademoiselle, pero estaría disponible para bailar conmigo este medio bals, señora condesa de Pericadoi?...¿que le parecería si humildemente le solicitara que me prestara su mano enguantada en punto transparente para dar junto a mí, algunos pasos junto a la envolvente sonata de la Caresse Sur l´Oceán, de la banda sonora de los Chicos del Coro...haciendo volar su charol y su imaginación, sobre la superficie de esta loza chinesca?...veamos, permítame...
...baila ud, bien...sutilmente bien, condesa...
...¿sabe?...la sutileza es lo que admiro en una mujer, como su mejor arma seductora...he de confesar que me ha hecho un gran favor, invitándome a este encantador desfile donde enseguida uno nota que la gente se divierte...un, dos, tres, y cambiamos de brazo...
...su perfume es avasallador...hecho para ud, seguramente...uno para el otro, como una canción de cuna para un niño...al igual que contagia su sonrisa, así transmite ud el movimiento, y yo que creía saber bailar...pero no, ud se mueve...libre, como los aviones de papel...
...¿y dígame, condesa?...¿es verdad que su fama le precede?...¿viaja, y explora tanto como viaja, tal y como he oído?...incluso he oído decir...que estuvo de viaje, placer o negocios, en la China de Ming...?,...si es verdad, aún me seduce ud, un poco más...
por favor, la música acaba, pero me gustaría saber si puedo enrolarme en una de sus expediciones, como escritorucho...sería un honor...
...gracias...¿me permite una...?


Charlie


Me gusta este



Este tampoco esta mal
el vals de las olas

domingo, 16 de marzo de 2008

Un día se me ocurrió esto


Y una noche mirando hacia el firmamento
reconoci una estrella brillando a lo lejos
Íluminaba su luz el cielo entero.
Sin temor, sin dolor, sin lamentos
No habia más que infinito amor
Me tendio un haz de hilo de oro
intenté tocarlo con los dedos
pero se escabullía entre ellos
Intente rozarlo con la palma de la mano
pero subió un palmo más alto
Intenté beberlo, succionando con la boca
pero se convirtió en una gran bola
Por fin, dejo de jugar con esta loca
Y me lanzó al corazón una flecha
la flecha me atravesó entera
Alzé los brazos al infinito
y allí quedé suspendida,
en medio de la noche eterna.
Jugué con todas las estrellas
hicimos un rueda, rueda.
Pasee entre ellas,
entre jardines de luces,
ramilletes de esferas
de mil colores, sin extrañeza
El haz de luz desapareció.
Cai de la cama, como
como si fuera
Una fiera en plena cacería
Apenas sin fuerza



Saraiba


miércoles, 12 de marzo de 2008

des mira esto.

Y si alguien no se cree lo de la ola de un dia de tempotal, escrito hace unas semanas. Que mire este video de youtube donde se puede ver esa ola pero en otra parte no lejos de donde yo vi aquella. Exactamente ésta es en La Coruña y ocurrió ayer por la mañana- La otra era en Cobas, Ferrol.
Des esto es para que veas como es el mar por mi tierra cuando hay temporal.
La ola

jueves, 28 de febrero de 2008

O tempo que pasa

E que deprisa vai, non o podo coller. Corre máis ca min o condenado. E votando un ollo hacia atrás; xa que non podo dar saltiños coma un canguro, indo e vindo de atrás hacia diante e viceversa. E que hoxe toca reflexión sobre...non sei qué ainda, quizais cando remate de escrivir o vexa claro, de momento non. Ben, eu sigo con o meu, a ver donde chego.
Pois... penso que non me arrepinto de nada do que fixen ca miña vida, ata dagora. O mellor arripíntome do que non fixen, o tal vez só é un desexo de saber o que puido ser e non foi, mais por curiosidade que por outra cousa. Refírome as decisións tomadas, non as malas xogadas que che fai a vida, esas son incontrolables. Si, si algunhas o son. por moito que teñas control sobre ti mesmo, e podas preveer cousas, pero hai algunhas que non se poden controlar, nin preveer, nin prevenir. Pasan; despois que ocorren podes tomar decisions, boas ou malas, escapanse a toda vontade humana. E por moito que te podas preguntar ¿por qué? nunca atopas a resposta.
Non quería chegar eu a ese punto. Eu solo quería falar do paso do tempo, das cousas que antes podías facer, eu que sei...dar pichos carneiros polo campo, unha desas posturiñas estravagantes cun brazo mirando o norte e unha perna virada o leste, facer un fin de semana de mércores a domingo, pensar en ir O San Froilán e por "despiste" aparecer en Madrid, cousas así de disparatadas. E que ata fai ben pouco se podían facer, o dos despistes ainda se poden facer si, si. Pero hai outras que o corpo xa non as aguanta físicamente. que de pensar en elas xa unha se cansa. Por outra banda aprendes a facer outras cousas cas que disfrutas igualmente e ves que é igual co tempo pase, se segue vivindo e facendo tolerias.
Pero aquelas outras cousas que se foron pospoñendo, por h o por b, e que agora te das de conta que xa son imposibles. Esas cousas son as que me refería, claro. Son esas as que voto en falta. máis é unha pregunta que unha afirmación rotunda. Ainda non o teño moi claro, Tendrán que pasar uns cantos anos mais para poder facer de esa pregunta unha afirmación?¿ Tamén isto é unha pregunta.
!Coño¡ Que dificil é facerse maior. Non cheguei moi lonxe.
Saraiba

lunes, 25 de febrero de 2008

Mis pies tomaron vida

Hoy he visto el mar más calmado, algo gris, reflejo de las nubes que lo sobrevolaban. Una brisa suave jugaba con las olas, éstas se dejaban acariciar y levantaban sus blancas crestas dejando que el viento las tocase. LLegaban a tierra mansamente, lamían la arena, la humedecían, y se retiraban. Una, dos, tres, cuatro olas, calma en la orilla y vuelta a empezar.
Me quité los zapatos y dejé que mis pies anduviesen libres por la arena. Inmediatamente se dirigieron hacia el mar, querían formar parte del juego. La primera impresión fue de salir corriendo antes que la ola los tocase. Pero ellos, con autoridad, decidieron quedarse para probar el roce del mar. Inmediatamente llegó a mi cabeza el estimulo del agua helada "Salid de ahí pies que os vais a congelar" gritaba mi cerebro. Pero ellos adquieron personalidad propia y no querían salir Poco a poco el agua se fue templando. Y pudieron jugar con ella: Chapotearon, saltaron, corrieron, se sumergieron y volvieron a notar el toque del aire, ahora más frío que el mismo oceano.
Las impresiones llegaban al cerebro en oleadas, corrientes electricas que se transformaban en sensaciones concretas, corrían desde los pies a la cabeza, pasando por las piernas, vientre, cuello, recorrían todo mi cuerpo hasta llegar a la cabeza.
Mis pies ya formaban parte del juego, participaban de la diversión sin reglas que limitasen su libertad.

Al mirar hacia el horizonte vi un punto rojo escondiéndose detrás del mar, o tal vez de las nubes, poco a poco fue desapareciendo hasta dejar una estela bermellona detrás de él.

Se terminaba el juego con el mar por esa tarde. Mis huellas quedaron impress en la arena, como pruebas perecederas de la siguiente marea.
Saraiba

domingo, 17 de febrero de 2008

e volta a empezar, unha e outra vez

E falando doutra cousa. Non podo imaxinar como debeu de ser a vida de esa xente que aló polo 36 mais ou menos, veu como o seu xeito de vida cambiou radicalmente.
Unha persoa está vivindo nun pais tranquilamente, coas suas cousas, sempre hai cousas que amañar nun pais, e de repente zas¡¡¡, unha guerra civil. Unha guerra que por outra banda ninguén buscaba. As leis ian avanzando: liberdade por aqui, democracia por alá, igualdade por acolá, leis de autonomía para as rexions que así o querían, falabáse de unha España cheiña de repúblicas; herdadas de aqueles antigos reinos cos Reis Catolicos uniron , por medio, unhas veces da forza, outras por matrimonios de convenencias.
E todo isto truncado, desfeito, esnaquizado. Por un alzamento militar, lonxe de esa España que sas creia tan feliz.
E o paisano da pé que, non pode escoller por un bando ou outro, o escollen a él, sen mais miramentos. Vese enrolado nunha guerra, antes ou despois, outros simplemente toculles en sorte un bando ou outro.
¿E os que iban con o bando que perdeu? Creo que nunca se imaxinaron que perder esa guerra, podería durar 40 anos, toda unha vida.
Si unha guerra asi, te colle no teu pais, non te queda outra que tomar parte. Si te colle noutro pais, podes pasar, quedarte onde estás e alí se as apañen, tamén podes regresar, con a ventaxa que podes elexir o bando, caer donde mellor te conveña.
Onde imos parar, si a historia repítese, noutros lugares, noutras terras. Pero ahí están.
Oxala non se repetise mais esta tolemia


He puesto esto en un comentario, pero para que te enteres mejor lo copiaré aqui tambien
Estoooooooo, des, es que traducir es muy aburrido y nunca se dicen las cosas igual que uno las piensa, asi, si te parece, diré más o menos lo mismo que decía en este post, pero sin traducciones literales.

Así, yo, iba diciendo, más o menos
Que una guerra civil cambia la vida de las personas y es inimaginable que una persona normal y corriente que esté viviendo su vida, de repente se vea arrastrada por una guerra civil.
POr aquel entonces, las leyes iban avanzando en España hacia una igualdad entre hombres y mujeres, también las regiones, que se dieron a llamar "historicas" iban avanzando en su autonomía, incluso se llegó a decir que España podia ser un estado federal, Las regiones historicas son aquellas que en otros tiempos tuvieron un reino , como es Galicia, Catalunya,Pais vasco, etc, Y que eran independientes, Pero que con los REyes Catolicos se fue todo al garete, ya que ellos , bien por acuerdos matrimoniales o por medios belicos, unieron a toda España en una, y fue entonces cuando se le empezó a llamar España a este pais lleno de contrastes.
Y en fin todos estos avances dieron al traste cuando mi paisano, Franco, se le dio por alzarse militarmente, lejos de España, bueno no tan lejos, en Africa, y echo al traste con tantos avances hechos
Pero al margen de todos hechos políticos y militares, yo me preguntaba por el ciudadano de a pie, que se vio arrastrado a una guerra civil, en la cual la mayoria de los soldados eran reclutados a la fuerza, por uno y otro bando, dependiendo de donde te encontraras en aquel entonces. En la zona republicana o en la zona nacional.
Tambien pensaba en los que perdieron la guerra, no fue solo perder la guerra, fueron 40 años de dictadura, en los que se cometieron tantas atrocidades, como en cualquier otra dictadura, sea del color que sea. con el agravante que en este pais nadie pide perdón por los hechos de aquella epoca, y que los politicos que antes eran dictadores, ahora se han vuelto democratas, asi de la noche a la mañana.
Y acababa diciendo que la historia se repite en otros lugares, Y como dice chousa muy acertadamente, es que el hombre siempre tropieza vaias veces con la misma piedra
Y por fin decia que ojala no se repitiese mas esa locura
Espero que no me haya quedado nada en el tintero
Bicos miles guapa, y gracias por tu interes
saraiba

e volta a empezar, unha e outra vez

E falando doutra cousa. Non podo imaxinar como debeu de ser a vida de esa xente que aló polo 36 mais ou menos, veu como o seu xeito de vida cambiou radicalmente.
Unha persoa está vivindo nun pais tranquilamente, coas suas cousas, sempre hai cousas que amañar nun pais, e de repente zas¡¡¡, unha guerra civil. Unha guerra que por outra banda ninguén buscaba. As leis ian avanzando: liberdade por aqui, democracia por alá, igualdade por acolá, leis de autonomía para as rexions que así o querían, falabáse de unha España cheiña de repúblicas; herdadas de aqueles antigos reinos cos Reis Catolicos uniron , por medio, unhas veces da forza, outras por matrimonios de convenencias.
E todo isto truncado, desfeito, esnaquizado. Por un alzamento militar, lonxe de esa España que sas creia tan feliz.
E o paisano da pé que, non pode escoller por un bando ou outro, o escollen a él, sen mais miramentos. Vese enrolado nunha guerra, antes ou despois, outros simplemente toculles en sorte un bando ou outro.
¿E os que iban con o bando que perdeu? Creo que nunca se imaxinaron que perder esa guerra, podería durar 40 anos, toda unha vida.
Si unha guerra asi, te colle no teu pais, non te queda outra que tomar parte. Si te colle noutro pais, podes pasar, quedarte onde estás e alí se as apañen, tamén podes regresar, con a ventaxa que podes elexir o bando, caer donde mellor te conveña.
Onde imos parar, si a historia repítese, noutros lugares, noutras terras. Pero ahí están.
Oxala non se repetise mais esta tolemia